ارزشيابي كيفي و يادگيري
ارزشيابي كيفي و يادگيري
در زمينه ارزشيابي پيشرفت تحصيلي و تربيتي
در عصر و فضايي كه نقش معلّم از انتقال دادن به تسهيل كردن و روشنگري تغيير يافته و فراگير، جستجوگر، سازنده خلاق و تصميمگيرنده است، فعاليت ها به صورت تيمي و گروهي انجام گرفته و جامعه از اين فرد انتظار كسب مهارتهاي اجتماعي و ارتباطي داشته و شخصيت عالي طلب مي كند، اندوختن معلومات و گسترش پاسخ هاي معين و مشخص و توجه به محصول و نتيجه، كمرنگ بودن نگرش و مهارت ها در تدريس، نوعي ايستايي و غفلت از قافله شتابان كاروان تعليم و تربيت محسوب مي گردد. در اين مسير براي پويايي و زنده ماندن در عرصه علم در سطح جهاني بايد دانش را معنا كرد مهارت هاي مفهوم سازي را آموزش داد و رابطه ها را دوباره معنا كرد، مهارت پايهاي (حل مساله-تفكر انتقادي) و مهارت هاي اجتماعي و زندگي را تبليغ نموده و ياد دادن صرف قوانين و نظريه هاي خشك محفوظات علمي را فراموش كرد با روشهاي سنتي و خصوصا از طريق سخنراني و تاكيد بر محفوظات، دستيابي به اين مهم امكانپذير نيست.
مقالهي حاضر كه با روش كتابخانه اي و به استناد مشاهدات و تجربيات معلمان، مصاحبه با تني از چند از آنان تدوين شده است ضمن بررسي ضرورت و اهميت ارزشيابي- ارزشيابي كيفي و تاثيرات آن در يادگيري، تفاوت ارزشيابي مستمر- كيفي، محاسن و معايب ارزشيابي كيفي و تاريخچه و پيشينه آن، مدل ارتباط بين آموزش و ارزشيابي و بيان تجربيات ارزنده نويسنده در مورد ارزشيابي كيفي پرداخته و در پايان نيز با ارائه راهكارها و پيشنهادهاي لازم تلاش شده است كه زمينه ترغيب و گرايش بيشتر معلمان به استفاده از ارزشيابي كيفي- توصيفي و ارزشيابي مستمر در فرايند تدريس و يادگيري فراهم گردد.(ادامه مطلب ...)
شور می گیرد دلم باشور وحال مدرسه/ خاطراتی دارم از آن قیل وقال مدرسه/ جمع ماجمع است یاران بهرماملحق شوید / نیست هرگز محفلی همچون مثال مدرسه/ حسن تهمک